Al vanaf jonge leeftijd vormt het spelen van computergames een belangrijk deel van mijn vrijetijdsbesteding. Hierbij gun ik jullie een kijkje in mijn persoonlijke gamehistorie.
Mijn gamegedrag voltrekt zich mijn hele leven al in golven. Er zijn periodes dat ik mij meerdere avonden in de week vermaak met een game, maar er gaan soms ook maanden voorbij dat ik geen computerspellen speel. Dit is afhankelijk van het spel waar ik op dat moment mee bezig ben. Als ik eenmaal een game speel die me aanspreekt, wil ik deze ook graag uitspelen en merk ik dat ik andere dingen (zoals televisiekijken of een boek lezen) op zij schuif om dit doel te behalen.
Het soort spellen dat ik speel varieert. Op jonge leeftijd speelde ik voornamelijk platformspellen op de computer (zoals Keen en Jazz Jack Rabbit). Ook op de Nintendo Nes heb ik veel uren doorgebracht. Voorbeelden van Nintendo spelletjes die ik heb ik gespeeld, zijn: Super Mario 3, Kirbey’s Adventures en Asterix en Obelix. Op latere leeftijd ontdekte ik simulatiespellen als de Sims, SimCity en Rollercoaster Tycoon.
Inmiddels ben ik in het bezit van een Playstation 2 en een Nintendo Wii. Ik merk dat ik platformspellen nog steeds erg leuk vind om te spelen. Zo heb ik laatst Super Mario Galaxy uitgespeeld. Tot nu toe vind ik dit een van de beste games die er bestaat, omdat het een uitgebreid spel is, schitterende graphics bevat en voldoende uitdaging biedt. Naast platformspelen, bevat mijn gamecollecte ook enkele educatieve games (als Big Brain Academy), racespellen (Grand Turismo en SSX) en vechtspellen (Tekken). Met al deze spellen kan ik me prima een middagje vermaken.
Voor mij zijn games een pure vorm van ontspanning. Je ontsnapt even in een andere wereld en vergeet alles om je heen. Alsof je naar een goede film kijkt in de bioscoop waar je zelf deel van uitmaakt. Het leukst vind ik het om deze ervaring te delen met andere mensen. Alleen achter mijn computer een game spelen, spreekt mij minder aan dan gamen met meerdere personen tegelijkertijd. Ik vind het hierbij belangrijk dat deze mensen dan ook daadwerkelijk fysiek aanwezig zijn in de ruimte. Spellen als World of Warcraft of Second Life spreken mijn om deze reden minder aan. Je bent hierbij, naar mijn mening, teveel een met de virtuele wereld en verliest daarbij het contact met ‘echte’ mensen uit het oog.
Op dit moment ben ik derde jaars CIW-student. Voordat ik met deze studie begon heb ik een grafische opleiding afgerond. Ik merk dat ik mede dankzij deze opleiding erg visueel ben ingesteld. Ik vind het interessant om te kijken naar de manier waarop de narratieve structuur van een game vorm krijgt in het design. Het perspectief dat me dan ook het meest aanspreekt is: Ruimte, narrativiteit en identiteit.
Tot slot heb ik min of meer al nagedacht over een onderwerp voor mijn paper. Het lijkt mij interessant om vanuit het perspectief van receptie te gaan kijken naar het psychologische verschil tussen verschillende manieren van spelbesturing. Zo wil ik erachter proberen te komen of er een wezenlijk verschil valt aan te wijzen in het besturen van een racespel als ‘Mariokart’ met een traditionele controller en ‘levensechte’ voorwerpen als een autostuur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten